Dit had ik even nodig..

Vandaag had ik een afspraak bij de psycholoog. Ik wist dat ik nog ergens tegen aan liep maar ik kon er steeds niet achter komen wat dat nou was. Maar nu weet ik het… Ik moet assertiever worden. De psycholoog gaf me een lijstje met een aantal punten erop en bij mij gingen opeens allerlei lampjes branden.

Mijn assertieve grondrechten. Na alle dingen die gebeurd zijn was ik dit deel van mezelf uit het oog verloren. Ik werd geleefd in plaats van dat ik zelf leefde. Maar daar gaat nu toch echt verandering in komen. Dit lijstje hangt op mijn koelkast dus elke dag kan ik er even naar kijken en deze punten zal ik als een mantra herhalen tot ik ze niet kan vergeten. 
Xoxo

Dit had ik even nodig..

Er zit schot in de zaak….

Vrijdagochtend had ik weer een afspraak met A. mijn gezinshulp. Zij hebben mij ook geholpen om mijn nieuwe huis te krijgen en ik had haar al gevraagd of zij eens kon bellen of ik misschien eerder in het huis kon ofzo. Dus toen ze hier was ging ze even bellen en toen hoorden we dat er nog spullen ter overname waren en dat ik contact moest opnemen met de zus van de oude bewoner. Vervolgens vroeg A of we misschien eens in het huis mochten gaan kijken want dat was nog niet gebeurd. Dat was geen probleem, we konden een sleutel komen ophalen en tegelijkertijd ook het overnameformulier.

Na een rit heen en weer naar Buitenpost stond ik dan toch eindelijk eens in mijn nieuwe huisje en tjonge wat voelde dat goed. Alsof ik een jas aan trok. Het was voor mij gelijk thuis. Samen met A ben ik even door het huis heen gelopen en gelukkig ligt overal een goede vloer. Niet helemaal mijn smaak maar goed voor nu is het prima. Er hangen zelfs gordijnen voor de meeste ramen dus ook dat hoeft niet meteen. En alle bovenstaande dingen plus het schuurtje buiten met gereedschap is gratis ter overname. Helemaal geweldig toch? De woningbouw moet er nu nog even in voor wat kleine dingetjes en dan zou ik de sleutel definitief kunnen krijgen.

Er zijn weer wat stappen in de goede richting gezet maar eerlijk is eerlijk het duurt me allemaal nog steeds veel te lang. Dus als iemand nog een portie geduld heeft liggen, stuur dit dan mijn kant even op. Ik moet wel zeggen, niks ten nadele van de woningbouw hoor, maar ik wist niet dat er dingen ter overname waren en de woningbouw had mij dus ook niet gebeld er over. Nou weet ik wel dat je zelf ook kan bellen over dingen maar dit is voor het eerst dat ik dit zelf moet doen dus alles is nieuw. Gelukkig heb ik iemand die me er bij helpt want anders had alles misschien nog wel veel langer geduurd.

xoxo

Er zit schot in de zaak….

Piekeren….

Ik vindt dat zoiets verschrikkelijks. Het gewoon niet kunnen stoppen met denken aan allerlei dingen. Ik had er eigenlijk nooit erg veel last van. Ik kon mijn gedachten eigenlijk altijd wel ‘uit’ zetten maar op dit moment echt niet. Gek wordt ik er af en toe van.

Gelukkig heb ik een erg fijne psycholoog en ik had het er vandaag dus met hem over dat ik mijn gedachten niet meer ‘uit’ kon zetten. Dus na verteld te hebben wat er dan zoal door mijn hoofd speelt,  (NIEUW HUIS, NIEUW HUIS, NIEUW HUIS enz enz enz!!!) zijn we samen gaan kijken hoe ik dat beter los kan gaan laten. Hij vertelde dat je je gedachten onder kunt verdelen in twee groepen: dingen waar je wat aan kan doen en dingen waar je niks aan kan doen. Klinkt logisch toch? Ik ga nu van alle dingen waar ik over pieker een lijstje maken en die verdelen in die twee groepen. En dan gaat door de lijst met dingen waar ik niks aan kan doen een hele grote dikke streep! En met de andere lijst mag ik dan aan de slag om te zien of ik die dingen kan oplossen. Mijn gepieker helpt het niet want ik zit er in vast. Maar als ik deze lijstjes zou ga maken dan kom ik toch een heel eind om het in mijn hoofd een stuk rustiger te krijgen.

En wat het huis betreft. Ik moet helaas waarschijnlijk nog tot 29 november wachten voor ik de sleutel krijg en daar baal ik ook best van. Ik wil zo graag in dat huis! Zucht heeft iemand nog een dosis geduld voor me liggen ergens??

xoxo

Piekeren….

Lastige dagen

Voor mij zijn dit echt lastige dagen. Ik heb ook gewoon weinig geduld meer moet ik zeggen. Vanmorgen braaf gebeld met de woningbouw en daar werd mij verteld dat de sleutels van mijn nieuwe huisje nog niet eens bij hun zijn. Grrrrr wat? De einddatum voor de vorige bewoner is 29 november. Dat meen je niet dacht ik. Maar helaas het was echt waar maar ze hadden mijn gegevens en als de sleutels eerder binnen zouden komen dat werd ik gebeld en kon ik gelijk langskomen om te tekenen en de sleutels in ontvangst te nemen.

Vandaag gaat het verder wel aardig, gisteren helaas niet zo. Ik kon het akelige gevoel niet echt van me af schudden. Uiteindelijk kwamen mijn jongens ’s avonds thuis en kon ik met hun even knuffelen. Toen zij op bed lagen ben ik op de bank geploft met mijn computer en ik ben gewoon domme Youtube filmpjes gaan kijken. Ik voelde me af en toe een beetje wegdommelen en op een gegeven moment kreeg ik een heel ontspannen gevoel over me heen. Het voelde net of iemand me kalmeerde. En de eerste aan wie ik dacht was mijn opa. Misschien moet ik even uitleggen hoe ik daar bij kom. Thomas zijn volledige naam is Thomas Berend. Berend is mijn overleden opa die ik nooit gekend heb en ik ben er van overtuigd dat hij bij mij was tijdens mijn bevalling van Thomas. In de tijd daarna had ik nog vaak het gevoel dat hij in de buurt was en toen opeens niet meer tot gisteravond. Het was net of hij wilde zeggen..Het komt allemaal goed. En op dat moment voelde dat ook zo. Ik was van mijn akelige gevoel af en was helemaal rustig. Of men er in gelooft of niet… Voor mij was hij er even op dat moment en dat gaf mij even het zetje om weer door te kunnen gaan dus bij deze… Bedankt Opa!! ❤ ❤

xoxo

Lastige dagen

Een andere woning…

Ja je leest het goed. Nog niet zo lang geleden verhuisd en nu alweer? Gelukkig wel binnen Harkema hoor. En deze keer niet particulier maar via de woningbouw. Het scheelt dus aardig in de huurprijs. Maar het is deze keer een kleine twee onder 1 kap met een voor- en achtertuintje. Helemaal geweldig. Er moet zeker nog wel wat aan de woning gebeuren maar dat komt in de loop van de tijd wel. Morgen (maandag) ga ik even bellen voor een afspraak om te tekenen en de sleutel te ontvangen. Ik ben helemaal blij.

Maar toch zit er dan altijd zo’n duiveltje in mijn hoofd die zegt… ‘er gaat toch wel weer wat mis’. Meestal kan ik die wel de mond snoeren maar dat lukt lang niet altijd en dan voel ik me soms fysiek echt beroerd ervan worden omdat ik het heel moeilijk dan kan loslaten dat gevoel. Ook dit is een reden dat ik naar de psycholoog ben gestapt. Hoe leer ik hiermee omgaan. Want voor mij is het zoiets van mezelf het niet gunnen. En ik wil het mezelf en mijn jongens wel gunnen. Dit is het huisje waar ik zo lang op heb gewacht. Ik kan dit huisje helemaal maken zoals ik zelf wil. Niemand die zegt dat ik iets niet mag of kan doen.Nou ja behalve de woningbouw dan maar hele gekke dingen doe ik toch niet.

Langzaamaan kom ik wel waar ik zijn wil. Nu nog een leuk baantje en dan heel misschien later een autootje en dan ben ik helemaal blij.

We komen er wel!!!

xoxo

Een andere woning…

De eerste keer Sint Maarten lopen….

Afbeeldingsresultaat voor sint maarten plaatjes

11 November is de dag, dat mijn lichtje, dat mijn lichtje. 11 November is de dag dat mijn lichtje branden mag. Of eigenlijk kan ik beter Stefan zijn liedje zingen. Sint maarten, Sint maarten, de koeien heeft staarten, de meisjes hebben rokjes aan. Daar kom ik met mijn Tinus aan. Lol. Ja voor de eerste keer in hun leven hebben de heren meegedaan met Sint Maarten. En geweldig dat ze het vonden. Lars durfde in het begin niet mee te zingen maar Stefan wel.

Maar op een gegeven moment kwamen wat bekenden tegen en zijn we met hun meegelopen langs de huizen en toen ineens hoorde ik Lars ook meezingen. Geweldig hoe hij toch steeds dingen overwint. Ikzelf heb goede herinneringen aan Sint Maarten. Dat was altijd zo gezellig. En dat is het dus nog steeds. Wij als mama’s hebben erg moeten lachen om die drukke kinderen maar toch die genietende bekkies zijn goud waard. Op een gegeven moment had Stefan er echt geen meer in en zowaar ook Lars ging zonder mopperen mee naar huis. Het was ook erg koud(gelukkig wel droog) en we hebben al met al toch een uur rondgelopen. Hun snoepbuit was er dan ook wel naar. Deze mama moet morgen eerst maar eens kijken hoe we het allemaal gaan opbergen. Voorlopig hoef ik niet naar de winkel voor snoepjes.haha. Al met al een zeer geslaagde avond. Op naar volgend jaar!!

xoxo

De eerste keer Sint Maarten lopen….

Gaat het goed?

Gaat het goed met mij? Nou nee lang niet altijd. Als je vaak het idee hebt dat je hersenen het gewoon niet doen, dat je vergeetachtig bent, dat je je niet kan concentreren, dat je je regelmatig erg boos en gefrustreerd bent of juist erg emotioneel, dat je het idee hebt dat je alleen voor je kinderen nog je bed uit komt en dat de rest je eigenlijk niet zo heel veel boeit. Dan wordt het wel tijd voor hulp.

En na lange tijd heb ik eindelijk de stap gezet om naar een psycholoog te gaan. En laat ik zeggen het valt best tegen. Mijn eerste afspraak mislukte volledig. Ik had Thomas bij me (ook niet handig natuurlijk) en ik sloeg dus ook helemaal dicht. Nu gaat Thomas vanaf afgelopen week 1 dag in de week naar de kinderopvang om mij te ontlasten en op die dag plan ik dus ook mijn afspraak met de psycholoog in. De tweede afspraak ging dus ook een stuk beter. Ook nu dreigde ik vast te lopen maar gelukkig wist deze meneer dit te voorkomen door de goede vragen te stellen. We gaan nu eerst terug naar vorig jaar. Ik denk het zwaarste jaar uit mijn leven. En ja natuurlijk had ik het mezelf toen veel makkelijker kunnen maken en ik denk ook zeker dat dat een groot deel van mijn boosheid veroorzaakt.

Toen ik mijn vader het vertelde zei hij: ‘Je hebt het nog lang volgehouden zo’. De psycholoog zei ook je bent psychisch heel sterk(dit was ook uit een vragenlijst die ik moest invullen gekomen) maar door alle stress gaat het nu gewoon niet goed en dat moet opgelost worden want anders gaat het wel echt fout. Gelukkig heb ik ook een lieve gezinshulp die me aan alle kanten met van alles helpt. Volgens mij heeft ze soms al haar collega’s ook nog aan het werk voor me. Zo werd ook geregeld dat Thomas naar de opvang kon. Ik had er nooit zelf aan gedacht datdat een mogelijkheid was. En geloof me…ik ben gek op mijn jongens maar dat ene dagje rust is heerlijk voor me. Dan heb ik echt even de kans om tot me zelf te komen en dingen een beetje op een rijtje te zetten.

Ik weet dat ik er uiteindelijk wel ga komen maar ik zie erg op tegen de weg er naar toe.

xoxo

Gaat het goed?

Hulp nodig…

Nee niet ik. Maar wel iemand waarvan ik weet dat ze het heel hard nodig heeft nu. Zoals een aantal van jullie wel weten doe ik vrijwilligerswerk voor Stichting Hanna. Hieronder deel ik even de post die zondag/maandag de deur is uit gegaan.

HELP!!!!! 😦 (deze post delen is erg welkom)
Ondanks het mooie weer en ’t genot van de diertjes om me heen wil ik een onbeschrijflijke zorg met jullie delen,die als een donkere wolk boven me hangt…
Afgelopen periode hebben we allerlei opties bekeken en hebben besloten volgende week de pers te benaderen(met onderstaand persbericht en ons beschreven probleem).
Na veel tegenslagen zagen we deze niet eerder aankomen.
Meer dan ooit hebben we jullie nodig en ik blijf ’t volste vertrouwen hebben in ’t samen-sterk-gevoel met jullie en mensen die van dieren houden en ons werk waarderen.

Ik zal vechten om mijn droom (dit te mogen en kunnen doen) vast te houden én de droom van de diertjes die is uitgekomen!
Het voelt als een zwaard boven mij,niet denkende aan mezelf,maar aan al mijn diertjes,wat me tot ’t uiterste zal brengen en ga vechten voor mijn schatten.
NOOOOIT zal ik ze in de steek laten!
Zij verdienen ’t allerbeste, nu ÉN in de toekomst!

Elke hulp is welkom, elke euro is welkom,om ons doel te bereiken.

We waren ,tussen de maandelijkse hoge uitgaven door, al een beetje aan ’t sparen voor eventuele verbouwingen op een nieuwe locatie,maar dit wordt teveel voor ons om te bekostigen.
We zijn dankzij het samen-sterk-zijn al zó gegroeid in korte tijd,dat ’t voor mij niet zweverig voelt te blijven geloven hierin.
Met als moto,letterlijk ALLES voor de diertjes…
Lieve mensen, we gaan gewoon door met ons werk,elke dag gaat ’t leven van de diertjes immers ook door.

Hoe onzeker de toekomst nu misschien lijkt,het kan morgen anders zijn of misschien pas over een paar jaar, we leven bij de dag,om dit te overleven én ik de diertjes kan geven wat ze wensen.
EN, hoop doet leven,dat vertellen de diertjes me elke dag, mijn stro-halm en die van ons team.
Ondertussen blijven wij naar een oplossing zoeken,die er hoe dan ook gaat komen!

Al even lopen we achter met persoonlijke contacten en in de nabije toekomst zal dat nog niet anders worden.
We willen én moeten de focus vasthouden op waar we voor staan,diertjes helpen….
Hopen op jullie begrip hiervoor.

Door de omstandigheden nemen we ook geen (grote)dieren meer op in de 8e Hemel,totdat er zekerheid is voor een ander onderkomen.

Dank lieve vrienden en donateurs voor jullie geweldige steun,namens mij,de diertjes en mijn lieve team!
Op naar ’t rollator-tijdperk met de 8e Hemel, beloof ik de diertjes én jullie…

Hieronder ons persbericht:
(persbericht gemaakt mbv een dierbare vriendin van de stichting)

‘Geachte mevrouw/meneer,

Hierbij verzoeken wij U volgend persbericht met aan

Vrouw en 54 dieren op korte termijn mogelijk dakloos…

Dierentehuis de 8-e Hemel zit in een pand dat op korte termijn verkocht zal worden.
Met SPOED op zoek naar een nieuwe locatie en financiële hulp. Het verhaal van eigenaresse Hanna (Hanneke Mol)

Graag stel ik me aan u voor.
Ik, Hanneke Mol (Hanna), heb Stichting Hanna Dierentehuis de 8-ste Hemel, eind 2013 opgericht in Haule, Friesland.
Eindelijk kon ik mijn hart gaan volgen door de zwakste en meest kansloze dieren op te gaan vangen.
Mijn diepste en liefste wens.
Patiëntjes, senioren,verwaarloosde of gedumpte dieren, die elders geen kans meer krijgen, geef ik een 8-ste Hemel-waardig leventje tot hun einde.

De omstandigheden waarin ik de afgelopen jaren verkeerde (locatie/woning/ruimte) waren ideaal en gaven me de mogelijkheid dit te kunnen doen. Inmiddels is er erg veel veranderd.
De stichting is gegroeid.
We kunnen zelfstandig de hoge kosten van de diertjes betalen middels lieve donateurs en hebben inmiddels 54 dieren.
Voor de dieren ontbreekt er niets in de 8e Hemel.
Ze krijgen de beste (biologische/dieet-) voeding en alles wat er op hun bucket-list staat.
Er is voor de dieren alleen maar ruimte voor genot.

Bovendien ben ik erg trots op onze herplaatsafdeling, waarin we kansloze dieren vanuit de meest schrijnende situaties (vaak ook voor de baasjes !) helpen een nieuw forever-home te vinden. Er blijkt veel vraag naar te zijn, omdat er simpelweg geen plekken zijn waar mensen met zieke en/of oude dieren op terug kunnen vallen of om hulp kunnen vragen. De gevolgen zijn vaak zeer verdrietig…
Kortom,onze stichting wordt, of beter gezegd is een begrip geworden !
Bittere noodzaak voor de kansloze dieren.

De schoen wringt elders.
Door persoonlijke omstandigheden staat de boerderij, waar we wonen inmiddels te koop.
Financieel leek het er lange tijd op dat we, na verkoop van de boerderij, elders konden gaan wonen met de diertjes, maar het tegendeel blijkt helaas waar.
Sterker nog, als de boerderij wordt verkocht, sta ik (als er geen hulp komt) met mijn dieren op straat.
U kunt zich voorstellen dat dit een vreselijk vooruitzicht is,
zowel voor mij als voor de dieren.
We proberen allerlei manieren te verzinnen om dit te voorkomen. De dieren zijn mijn kindjes, dus ik vecht voor hun toekomst.

Fundraising en een groter publiek bereiken is voor ons essentieel nu !
Een groep/eenling, die sympathie voelt voor mijn werk en ons wil steunen en helpen is bijvoorbeeld een uitkomst.
Echter allerlei help scenario’s zijn mogelijk !
Vele kleintjes maken tenslotte een grote.

Andere optie: er hoeft maar één persoon te zijn die voor ons een object wil kopen (bijv. als belegging).
Als wij het vervolgens kunnen huren….. dan zou dat fantastisch zijn !!
We hebben reeds een aantal geschikte locaties op het oog.
Er zijn vele oplossingen mogelijk, maar ik kan dat niet realiseren zonder uw hulp.
Ik hoop met heel mijn hart dat u ons kunt helpen !
Dat u ons financieel wilt gaan steunen en/of mij wilt helpen het grote publiek te bereiken.

Het zou onmetelijk veel geluk brengen voor de diertjes in de 8ste Hemel.
Iedere donatie is welkom en vervult ons met dankbaarheid.
U kunt storten op onze ABN Amro rekening:
IBAN: NL19 ABNA 0482 4776 36
BIC: ABNANL2A
Ten name van: Stichting Hanna
Onder vermelding van: HELP Dierentehuis De Achtste Hemel
Of via de Ideal-knop op onze website: zie menu > DONEER NU of DOE MEE
www.stichtinghanna.nl

Yarrah Nederland heeft een geweldig leuke actie voor de mensen in petto,die ons gaan steunen.
Zij verloten een mooi voer-pakket, meld hiervoor uw naam en voorkeur van honden of kattenvoer bij een donatie.
De uitreiking zal op 5 december plaatsvinden.

Neemt u ook eens een kijkje op onze Facebookpagina waar het reilen en zeilen van onze Stichting u een duidelijk beeld zal geven.

https://www.facebook.com/dierentehuisdeachtstehemel/?fref=ts

Hoor heel graag van u !
Bij voorbaat dank !

Hartelijke groeten,
Hanneke Mol

info@stichtinghanna.nl
hanneke.mol69@gmail.com

Stichting Hanna
Dierentehuis De Achtste Hemel

Via dit filmpje een kleine impressie van Hanna en Dierentehuis de 8e Hemel en zijn populariteit.’

https://youtu.be/jCLP3tvsyes

Zoals jullie begrijpen gaat mij dit erg aan het hart. En ik hoop ook dat degenen die dit lezen, dit bericht willen delen of misschien een donatie willen doen.

Hieronder nog even de link van de uitzending van Hart van Nederland van vandaag. Hierin was Hanneke te zien. Het stukje met haar begint op 10;54 min.

http://www.kijk.nl/sbs6/hartvannederland/videos/1gofKlVHsXZ/hart-van-nederland-vroeg-27-september-2016

xoxo

 

Hulp nodig…

De eerste schoolweken…

Het nieuwe schooljaar is nu een paar weken oud. Lars zit, zoals de meesten wel weten, sinds dit jaar op het special basisonderwijs in Drachten. En voor mij is het nu al een geniale school. Lars is helemaal enthousiast over school.

Elke dag als ik hem oppik van de bus dan verteld hij honderduit over wat ze allemaal gedaan hebben.(of ik krijg op mijn kop omdat ik zijn handdoek voor het douchen na gym ben vergeten mee te geven) Hij herkent nu al meerdere letters en kan daar zelfs ook al kleine woordjes mee maken. Hier heeft hij dan wel wat aanmoediging voor nodig van mij want op zo’n moment zie je hem gewoon onzeker worden maar het gaat al een stuk beter dan voorheen. Ook het rekenen vindt hij erg leuk. Maar het allerleukste vindt hij toch de gymlessen en de zwemles. Ook het met de bus van en naar school gaan is totaal geen probleem.

Met stefan gaat het ook goed. Hij heeft al dikke verkering met a-r. Ze spelen veel samen maar ze mogen in de kring al niet meer naast elkaar zitten. Want dan kletsen en ouwehoeren ze teveel. Stefan moet wel 10 oktober naar de oogarts want de ogentest bij de schoolarst ging niet helemaal zoals het moest en ook ik heb mijn twijfels over of hij het wel goed ziet want meneer kruipt onderhand in de tv soms.

xoxo

De eerste schoolweken…

De eerste schoolweek is alweer voorbij.

Lars gaat vanaf dit schooljaar naar het speciaal onderwijs. De eerste dag was een beetje lastig voor hem vertelde de juf. Hij ging onder een tafel zitten en wilde niet meedoen. Op een gegeven moment kwam hij toch onder de tafel vandaan en ging spelen. Toen hij uit school kwam was hij er echt even klaar mee. Hij was zo moe dat hij er boos van werd. De dagen daarna ging het steeds beter. Hij verteld nu enthousiast over school en wat hij allemaal gedaan heeft. Het leukste vond ik toen hij me onder het eten ineens een stipje op zijn linkerhand liet zien. ‘Weet je waar dat voor is,mama?’ vroeg hij. Nee dat wist mama niet. ‘Met deze hand schrijf ik en door dat stipje vergeet ik dat niet’ vertelde hij vol trots. Mijn mond viel open en ik kreeg tranen in mijn ogen. Nu moet ik dit misschien even uitleggen. Lars heeft heel lang moeite gehad om te bepalen wat zijn voorkeurshand is. Ik ben zelfs al met hem naar de fysiotherapeut geweest hiervoor. Deze mevrouw zei toen dat hij links was maar op school liet hij dat niet zien en daar bleven ze hem ‘dwingen’ om met rechts te schrijven. En nu had hij dus zelf bepaald dat hij het fijner vond om toch met links te gaan schrijven. En dat maakte me zo gelukkig. Hij lijkt zo zijn plekje al gevonden te hebben. Hij gaat nu dus ook met de taxi naar school. Dit gaat ook prima. Hij wordt als hij de bus in stapt vrolijk begroet door alle kinderen en als hij ’s middags thuis komt dan zwaaien ze ook allemaal naar hem. Het manneke lijkt eindelijk zijn plekje te hebben gevonden. En dat binnen 1 week.

Stefan had minder moeite met weer naar school gaan. Maar goed hij kende zijn school dus ook al. Hij zat wel in een ander lokaal en heeft twee andere juffen maar gelukkig wende hij ook snel. Zo snel zelfs dat er donderdag al een vriendinnetje mee naar huis kwam voor het eerst. Nou moet hij nog wel even leren hoe hij speelt met andere kindjes want meneer is aardig lomp en hij denkt dat hij net zo met hun kan stoeien als dat hij met Lars doet. Verder ga ik met Stefan wel even naar de oogarts om zijn ogen te laten testen want als ik niet oplet dan zit hij zo ongeveer in de tv. En als het ook maar iets schemerig wordt dan roept hij ook meteen dat hij het niet goed meer kan zien.

Thomas moet ook zeker wennen aan de nieuwe gang van zaken maar hij vermaakt zich prima als de jongens er niet zijn. Hij is echt op onderzoek uit en brabbelt erop los. Heerlijk om te horen en te zien.

Trots op mijn jongens!

xoxo

De eerste schoolweek is alweer voorbij.